تاكسي‌نوشت

آخر خط

taxiblog — Fri, 16 Oct 2009 19:59:18 GMT

از امیرآباد تا زرگنده

آخرین جعبه‌ی کتاب‌ها را از دست‌م می‌گیرد و با احتیاط صندوق عقب پرایدش جا می‌دهد. 30-35 ساله است و چهره‌ی آفتاب‌سوخته‌ای دارد.

راننده تموم شد آقا؟ دیگه چیزی نیس؟

من نه دیگه. بریم.

سوار می‌شویم. همین‌طور که استارت می‌زند می‌پرسد:

راننده به سلامتی دیگه اسباب‌کشی کردین؟

من آره دیگه. بعد از 9 سال که توی کوی بودم، دیگه دارم می‌رم.

راننده 9 سال! خیلیه! پس دیگه همه‌ی اتفاقا رو از نزدیک دیدین دیگه.

من آره. از 79 تا همین امسال. همه‌چی رو.

مي رسيم به در اصلي كوي. مي‌ايستيم تا نگهبان صندوق عقب را چك كند. رخصت كه مي‌دهد راهي مي‌شويم.

راننده هی! عجب چندماهی بود خدایی! همين‌جا، درست همين‌جا، يادمه يه ماشينو آتيش زده‌ بودن. جزغاله شده بود!

مي‌رسيم به مسجد دم كوي پسران. مثل هميشه دم درش شلوغ است براي مجلس ختم. نمي‌دانم اين بار ختم كيست. چون تيپ افراد و رفتارهاشان متفاوت به نظر مي‌رسد. از كنارشان كه رد مي‌شويم به رديف كنار خيابان و رو به ماشين‌هاي عبوري، چند دختر و يكي دو مرد ميان سال و حتا يك پيرمرد ايستاده‌اند و به مردم هركدام كاغذي را گرفته اند كه روي‌ش نوشته «اعدام كودكان را متوقف كنيد!». همين. بدون هيچ امضايي.

راننده اينا ديگه كي بودن؟

من نمي‌دونم والا. نفهميدم.

راننده مي‌گم ولي خوب شد تموم شد اون ماجراها. ولی کار ما کساد شد که شد آقا!

من چه‌‌طور؟ سرِ همین شلوغیا؟

راننده آره دیگه. بی‌چاره شدیم. دودش اول همه تو چش ما رفت. بعضی هم‌کارام که بی‌چاره‌ها ماشین‌شون‌م داغون شد.

من جدی؟

راننده آره به قرآن. یکی‌شون، اتفاقاً پیرمرد هم هست بدبخت، اومده بود تو یکی از اون شبا که این‌جا شلوغ بود رد بشه، آقا زده‌بودن، ببخشید، خواهر و مادر ماشین‌شو عروس کرده بودن! یه جای سالم واسه‌ش نگذاشته بودن. هیچی دیگه. ماشینه تعمیرگاس. پیرمرده هم بدبخت گوشه‌ی خونه. بی‌کار شد.

من جدی؟ سرِ چی آخه؟

راننده هیچی. اومده بوده رد شه. سرویس داشته از شانس بدش. یه ماشین خواسته بودن تو خیابون شونزدهم. اینام با چوب و چماق افتاده بودن به جون ماشین که یالا، وای نسا! برو! طفلی یه دست دم چارراه امیرآباد از مأمورا خورده بود، اومده بود بالا، یه دست هم از دانش‌جوا.

من عجب! بنده‌ی خدا!

راننده آقا! خدایی خیلی بد وضعی بود. من خودم بودم اون‌جا که این دانش‌جوا عابربانک صادراتو شیکوندن و آتیش‌ش زدن. ازین چفیه‌ها ‌بسته بودن دور دهن‌شون. خوردش کردن. دوتاشون‌م هی داشتن زور می‌زدن می‌گفتن باید اون جعبه‌ی توش رو دربیاریم! نمی‌دونستن اون ضدانفجاره! الکی نیس که بشه درش آورد.

سر تکان می‌دهد و نچ‌نچ می‌کند.

راننده حالا دعوا تموم شده، ولی ما بدبخت شدیم. دودش به چش ملت رفت. چارتا بدبخت بی‌چاره مث ما بی‌چاره‌تر شدن. من از صب تا حالا چه‌قد کار کرده باشم خوبه؟ خدا شاهده ساعت پنج زده‌م بیرون، تا الان که شیشِ شبه، فقط ده‌تومن کار کردم. اگه خودم تنها بودم باز می‌شد یه کاری‌ش کرد. ولی زن و یه بچه هم دارم.

من خدا برات حفظ‌شون کنه. کجا می‌شینی؟

راننده همین امیرآباد. یه خونه اجاره‌ایه، آقا توش راه می‌ریم می‌خوریم به در و دیوار. بس‌کی کوچیکه. 55متره. ماهی 250 دارم اجاره می‌دم؛ به چه بدبختی.

من پول پیش هم دادی؟

راننده سه تومن. تازه همه به‌م می‌گن خوش‌شانس بودم که هم‌چین خونه‌ای گیرم اومده. ولی خدایی هرچی در می‌آرم یا باید خرج این ماشین کنم یا بدم بالای اجاره. از کردستان برم؟

من فرق نمی‌کنه. هر مسیری که خلوت‌تره. از مدرس بری گمون‌م به‌تر باشه.

راننده چشم. ولی آقا این‌م بگم. هیچ نعمتی مث امنیت نیس. به قرآن! هیچی. آقا مگه ما چی می‌خوایم؟ فقط یه ذره آسایش. آدم صُب که از خونه می‌یاد بیرون هی تا شب تن‌ش نلرزه که چی سر زن و بچه‌ش می‌آد. بعضی این هم‌کارا می‌گن بیا برو اندیشه بشین. با این پول می‌تونی اون‌جا یه 80 متری اجاره کنی. ولی من نمی‌رم. راست‌ش آقا می‌ترسم. می‌گم اون‌جا توی یه محل غریب، دست کی بسپارم زن و بچه رو؟ اون‌م اون محلا که می‌دونین چه وضعیه. آدم دل‌ش می‌خواد یه جا بشینه که دیگه خیال‌ش از بابت این مسایل راحت باشه. این‌جا خب آقا و مامان خودم دوتا کوچه پایین‌مون نشسته‌ن، یه خواهرام هم‌سایه‌مونه، دوباره یه داداشام اون‌ورمون ‌نشسته. خلاصه همه جمع‌یم، آدم خیال‌ش راحته.

من خوب کاری می‌کنی. بی‌خود نری اون محله‌های دور آواره می‌شی. همین‌جا خوبه که.

راننده ولی آقا! از خدا که پنهون نیس، با سختی دارم زندگی می‌کنم. خیلی سخته. بعضی وقتا به خودم می‌گم آخه چرا ازدواج کردی! خدا شاهده از دی‌شب تا حالا این پنج‌مین باره که دارم این جمله رو می‌گم که: کاش ازدواج نکرده بودم! خدا شاهده! آخه می‌بینم نمی‌تونم پس بربیام. صُب تا شب جون می‌کنم ولی بازم لَنگم. خب این بچه فردا بزرگ‌تر می‌شه، مدرسه می‌ره، کیف و کتاب می‌خواد، قلم و کاغذ می‌خواد، نمی‌دونم می‌تونم یا نه.

من حالا ناشکری نکن! ایشالا خدا می‌رسونه. روزی دست خداس.

راننده خدا شاهده همه‌ش همینو به خودم می‌گم. می‌گم نکنه این حرفا رو می‌زنم خدا قهرش بگیره. بذاره به حساب ناشکری‌م. ولی خب ... چی بگم؟

من باز خدا رو شکر تن‌ت سالمه، می‌تونی کار کنی، زن و بچه‌ت سالمن.

راننده آره والا. خدا رو شکر. همین که سالیم‌یم شکر! البته سالم سالم هم که نیستم. یه سیگاری گهگاه می کشم.

می خندد.

جسارته؛ شما چی؟ ازدواج کردی؟

من بعله. یه سالی می‌شه.

راننده به سلامتی. پس می‌فهمی چی می‌گم. فضولیه؛ درسو تا کجا خوندی؟

من فعلاً که فوق لیسانس.

راننده به به! باریکلا! خیلیه! خدایی من خودم دیپلم گرفتم می‌دونم درس‌خوندن تا این‌جا خیلی کار سختیه. ماشالا! خیلی خوبه این‌همه سال تونستی ادامه بدی. من راست‌ش تنبلی کردم. یعنی تا دوم نظری خوندم، بعدش گیر کردم. دیگه نکشیدم. همون دوم رو چارسال خوندم. بعد دیدم این‌طوریه یه چن سالی ول‌ش کردم. دوباره شروع کردم خوندن یه کله تا دیپلمو گرفتم. ولی بعد دیگه نخوندم. یعنی نشد. البته تو خونواده فقط یکی منم یکی هم یکی از خواهرام که دیپلم داریم. بقیه بیش‌تر خوندن. اون یکی خواهر بزرگه که فوق لیسانس گرفت و رفت و حالام تو دانش‌گاه کار می‌کنه. شاهد. بلدین؟ اون‌ور حرم امام.

من آره، رد شدم از کنارش.

راننده جای خوبیه. شوهرش هم اون‌جاس. چندسال پیش به‌شون گفتم اون‌جا یه کاری واسه‌م پیدا کنن. نگه‌بانی، باغ‌بونی، دربونی، خدماتی، چیزی. نکردن. اگه کرده بودن حالا وضع‌م به‌تر بود. ولی آقا من می‌شناسم کسی رو که با کلاس سوم راه‌نمایی استخدام شده. باورت می‌شه؟

من تازه‌گیا؟

راننده نه، خیلی سال پیش. ولی حالا رسمیه. قشنگ حقوق و مزایا و همه چی داره. ولی منو با دیپلم دیگه هیچ‌جا استخدام نمی‌کنن.

پوزخند می‌زند.

راننده این شغل مام، آقا دیگه آخرِ خطه. هرکی جای دیگه دست‌ش بند نشد می‌آد تو این کار. این‌قدرم دس زیاد شده که یه نون رو باید صدتا تیکه کنی. دیگه چیزی‌ش نمی‌رسه به کسی.

من مگه از ظفر نمی‌خوای بری؟

راننده ای وای! راس می‌گین. شرمنده آقا! سرتون‌م درد آوردم. پرحرفی کردم حواس‌م از راه پرت شد.

ممنوع

taxiblog — Fri, 25 Sep 2009 14:10:46 GMT

تهران

از میدان آرژانتین تا سر وزرا

شهریور 88

روزنامه را باز می‌کند و نشان بغل دستی‌اش می‌دهد:

جوان اه! این‌جا رو! ببین کروبی دوباره چی گفته! نوشته ...

هنوز جمله‌اش را نگفته، مرد راننده می‌پرد وسط حرف‌ش:

راننده آقای عزیز! تو رو به هر کی دوس داری لطفاً تا سواری این ماشینی حرف سیاسی نزن! بعد که پیاده شدی هرچی دل‌ت می‌خواد برو بگو! این دو سه دقیقه رو فقط دندون سر جیگرت بذار! والا به خدا سرسام گرفتم.

حسابی عصبانی است. جوانک روزنامه‌ به دست حسابی کنف می‌شود. پوزخند تلخی می‌زند و ساکت به بیرون پنجره خیره می‌شود. تازه نگاه‌م می‌افتد به کاغذی که بالای آینه‌ی جلوی ماشین چسبانده شده:

«مسافر عزیز! بحث سیاسی ممنوع!».

نمایش

taxiblog — Tue, 04 Aug 2009 10:03:23 GMT

تهران

از پل چوبی تا انقلاب

من روزنامه‌ی امروزه؟

اشاره می‌کنم به روزنامه‌هایی که تاشده روی داشبورد گذاشته شده و یا «کیهان» اند یا «ایران». بدون این‌که چیزی بگوید، اول نگاه‌م می‌کند و بعد یکی از روزنامه‌ها را بیرون می‌کشد و می‌دهد دست‌م.

باز می‌کنم: «گزارش دادگاه متهمان کودتای مخملی». و شروع می‌کنم به خواندن. زیرچشمی می‌پایدم؛ احتمالاً که ببیند چه صفحه‌ای را می‌خوانم.

راننده از این‌جا فایده نداره! باید از اول‌ش بخونی.

می‌روم صفحه‌ی اول. هرازگاه برمی‌گردد و نگاه‌م می‌کند تا عکس‌العمل‌م را ببیند. تند می‌خوانم و آخرسر روزنامه را تا می‌زنم و می‌گذارم سر جای‌ش و وانمود می‌کنم که متأثر شده‌ام.

من عجب!

فاتحانه پوزخندی می‌زند.

راننده خوندی؟ دیدی بی‌شرفا چه خواب و خیالاتی واسه مملکت داشتن؟

سر تکان می‌دهم. سرش را آرام می‌آورد نزدیک‌م و جوری که پشت‌سری‌ها نشنوند می‌گوید:

راننده خدا لعنت کنه این خاتمی رو! مرتیکه‌ی [...] خائن می‌خواس دستی دستی مملکتو بده دست آمریکاییا.

نچ‌نچی می‌کند و باز هم‌آ‌ن‌طور آرام می‌گوید:

راننده خوندی ابطحی چی گفته بود؟ بی‌ناموسا نقشه داشتن. بعله. معلوم بود. همه‌ی این آتیش‌سوزوندنا و خراب‌کاریا روی برنامه بود. مگه می‌شه همین‌طور هرتی بریزن تو خیابون و شیشه بشکونن؟ گفته ما نقشه داشتیم لات و لوتا رو بیاریم تو ولی‌عصر و بعدم انقلاب و بعدم بکشونیم‌شون تا بیت ره‌بری و اون‌جا رو تسخیر کنیم. اِ اِ اِ. خدا به زمین گرم بزندتون!

من ابطحی گفته؟ نخوندم. کجاش بود؟

راننده نه. این‌جا ننوشته. ولی تو دادگاه گفته بود این حرفا رو. خدا نگذره ازشون.

کمی مکث می‌کند.

راننده ولی دیگه تموم شد.

برق شادی را می‌شود در چشم‌هاش دید.

راننده دیگه با این دادگاه دی‌روز دوره‌ی اینا سر اومد. عمراً دیگه خاتمی و موسوی و دارودسته‌شون واسه انتخابات تأیید صلاحیت بشن. خدا رو شکر دیگه رفتن به درک اسفل السافلین. والسلام. دیگه نمی‌ذارن اصلاح‌طلبا بیان سر کار. می‌ذارن؟

من والا چی بگم.

راننده نه. نمی‌ذارن دیگه. تموم شد.

من حالا موسوی کجاس؟ پیداش نیس.

راننده اون‌م لابد یه سوراخ موش پیدا کرده، قایم شده. تو بهشت‌زهرا که انگار رفته بود این چند روز پیش. خدا رو هزار مرتبه شکر که رأی نیاورد. والا. وگرنه بدبخت بودیم.

یک‌هو از دهان‌م می‌پرد که:

من حالا این احمدی‌نژاد هم هم‌چین آش دهن‌سوزی نیس که.

به‌ش برمی‌خورد. انتظار شنیدن این حرف را نداشت انگار. اخم‌هاش می‌رود توی هم.

راننده واسه چی اینو می‌گی؟ چه‌شه مگه؟

با خون‌سردی و با لحن هم‌دلانه‌ی ساخته‌گی ادامه می‌دهم.

من خب مثلاً سر همین ماجرای مشایی. مگه نبود که یه هفته به دستور ره‌بری بی‌محلی کرد؟

راننده خب به‌تر از اونای دیگه‌س که اصلاً حرف آقا رو قبول ندارن.

من آخه اونای دیگه که پز ولایت‌ نمی‌دن. اینه که هم‌چین ادعاهایی داره.

راننده خب، اون‌م جریان داره داداش من! عرض‌م خدمت شما که این یه نمایش بود. خودشون باهم هم‌آهنگ بودن. آره.

من نفهمیدم. یعنی این‌که به دستور ره‌بری بی‌محلی می‌کنه یه برنامه بوده؟ بین کیا؟

راننده خب دیگه. بذار برات بگم. قصه این بوده که احمدی‌نژاد اومد مشایی رو عمداً گذاشت تا ره‌بری باش مخالفت کنه و اون‌م بعد از مخالفت ره‌بری بیاد و عوض‌ش کنه تا مردم بفهمن گوش‌ش به حرف آقاس. دهن اون‌وریا هم بسته بشه که خیال کنن اینا بین خودشون‌م اختلافه. مگه ندیدی؟ ماجرا اصلاً بعدش برگشت. توپ افتاد تو میدون این‌ور. دیگه حرف موسوی نیس. حرف مشایی و احمدی‌نژاده. اون می‌خواس با زرنگی صحنه رو عوض کنه که کرد. دیدی که بعدش‌م که آبا از آسیاب افتاد اومد گفت رابطه‌ی من و آقا رابطه‌ی بچه‌س با باباش.

دیگر رسماً کم آورده‌ام!

من داداش! قربون دست‌ت! همین کنارا منو پیاده کن!

هیزم

taxiblog — Fri, 17 Jul 2009 03:27:18 GMT

تهران

از میدان امام‌حسین تا پیروزی

سوار که می‌شود، بوی بربری تازه می‌پیچد توی ماشین. آن‌قدر که آدم به هوس می‌افتد. اما دریغ از یک تعارف خشک و خالی! پیرمرد، سوار شده و نشده، هم‌آن‌طور که تکه‌تکه ‌نان در دهان‌ش می‌گذارد، به حرف می‌آید. شمرده‌شمرده و آرام.

پیرمرد این بربری دو سه هفته پیش بود دونه‌ای شصت‌تومن، حالا خریدم دونه‌ای هفتاد و پنج تومن. یعنی بیست‌و پنج درصد افزایش قیمت، اون‌م تو دو هفته!

راننده سر تکان می‌دهد و نچ‌نچی حواله می‌دهد.

پیرمرد به شاطر می‌گم چرا؟ می‌گه چون رفسنجانی رأی نیاورد و احمدی‌نژاد شده. ملتفتی؟

معلوم نیست خطاب‌ش با کیست. اما راننده دنباله‌ی بحث را می‌گیرد.

راننده آقا! اون بالاشهر، سنگک رو می‌دن دونه‌ای هشتصدتومن. یه دونه نون این‌قدری ...

فرمان را ول می‌کند و دستان‌ش را از هم باز می‌کند، به اندازه‌ی طول یک نان سنگک. دست چپ‌‌ش از پنجره‌ می‌زند بیرون. ماشین، یک‌آن سکندری می‌خورد و نزدیک است بخورد به پیکان بغلی.

راننده ... حالا گیرم یه ذره هم خاش‌خاش روش ریخته باشه. یه عده که فقط وُسع‌شون می‌رسید نون خالی بخورن هم دیگه نمی‌تونن.

پیرمرد ای آقا! من چه کار دارم به اون بالاشهریا. من می‌گم من چندساله این بربری رو از همین شاطر می‌خریدم شصت‌تون، حالا یه‌شبه پونزده‌تومن کشیده روش. اون‌م به خاطر این انتخابات. اگه به اون باشه که پنجاه و هفت، پنجاه و هشت این نون بود یکی پنج قرون.

راننده ولی عجب انتخاباتی بود آقا‌! دیگه چی بشه که هم‌چین انتخاباتی پیش بیاد.

جوان جلویی به حرف می‌آید.

جوان عمرا دیگه پیش نمیاد. دیگه کسی نمی‌ره پا صندوق.

پیرمرد چرا آقاجان! می‌رن. خوب هم می‌رن. یه عده تو مملکت هستن اگه حکومت به سلابه بکشوندشون هم باز عینهو گوسفند می‌رن رأی می‌دن.

راننده آقا خب می‌ترسن دیگه. فکر آب و نون و استخدام خودشون و درس‌خوندن بچه‌شونو می‌کنن طفلیا. چی‌کار کنن خب؟! ... می‌گم حالا این موسوی کجا هست‌ش؟ خبری‌ش نیست.

جوان می‌گن تو حصره. نمی‌ذارن از خونه‌ش بیاد بیرون.

راننده نه بابا! راست می‌گی؟

جوان به خدا. خودم خوندم تو اینترنت.

راننده جل الخالق! آقا کی فکرشو می‌کرد کار به این‌جا برسه؟ آخه اینا که ناسلامتی از خودشون بودن.

پیرمرد دِ آخه ساده‌ای برادر من! اینا همه‌ش بازیه. واسه خرکردن من و شماس.

راننده شاکی می‌شود.

راننده بازیه؟ کجاش بازیه؟ این‌که زدن خارِ ملتو آبجی کردن بازیه؟‍! این‌همه جوونو به کشتن دادن بازیه؟!

پیرمرد خودتم می‌گی خارِ ملتو. خب به این حضرات سَنَنَه؟ این رییس رؤسا خون از دماغ یکی‌شون اومد؟ نه! فقط ملت ضرر دید این وسط. مث همیشه. همین رفسنجانی؛ مگه نبود که دخترشو فرستاد تو جماعت که اون حرفا رو بزنه؟ چی‌کارش کردن؟

جوان فائزه رو که گرفتن.

پیرمرد پوزخند می‌زند.

پیرمرد چه‌قدر؟ به شبانه‌روز هم نکشید که برگشت تنگ بغل باباش. نه آقاجان! نقل این حرفا نیس. ملت واسه این جماعت فقط حکم هیزم آتیشو دارن و والسلام. گرمای آتیشش هم مال دیگرونه. چپ و راست هم نداره. از قدیم گفتن سگ زرد، برادر شغاله.

جوان می‌گن حجاریان و تاج‌زاده رو می‌خوان اعدام کنن.

پیرمرد اونا بگن، تو چرا باور می‌کنی پسرجان؟ چاقو که دسته‌ی خودشو نمی‌بره. اینا وصله‌ی همین حکومتن. شماها جوونین، ندیدین دوره‌ی چل‌چلی این حضرات چپی رو. ما که این موها رو دونه به دونه سفید کردیم می‌دونیم. حرف، زیاد می‌زنن. ولی بذار یه کم دیگه بگذره و آبا از آسیاب بیفته. اون‌وقت من هستم، شمام هستی. اگه یکی از این حضرات خون از دماغ‌ش اومد. به‌جاش می‌افتن به جون خلق‌الله. یکی یکی می‌کشونن‌شون به حساب‌کشی. حالا صبر کن و ببین.

راننده من شنیدم تو شهرک غرب، رو درِ خونه‌هایی که شبا الله‌اکبر می‌گن، ضربدرِ قرمز زدن.

پیرمرد بعید نیس. اینا همه‌ش زهرچشمه.

راننده دیگه این سری یه کاری کردن که، ببخشیدا، کسی دیگه تخم نکنه اعتراضی بکنه. چون می‌دونه اگه بکنه دهن مَهَن‌شو ‌[...] است!

جوان، دوباره به حرف می‌آید. با هیجان.

جوان راستی خبر دارین که. این هفته رفسنجانی قرار بیاد نمازجمعه. میرحسین هم گفته که میاد. ایناها. این‌جا نوشته.

اشاره می‌کند به «اعتماد ملی» که دست‌ش است.

جوان فکر کنم دوباره غوغا بشه. خیلیا می‌خوان بیان نمازجمعه. من و رفیقام که قرار گذاشتیم حتما بریم.

پیرمرد به تلخی می‌خندد. هم‌آن‌طور که شیشه را می‌کشد پایین، آرام، چیزی زیرلب زمزمه می‌کند و آه میکشد. گوش تیز می‌کنم که بشنوم.

پیرمرد آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت.

نگاه‌م می‌افتد به بربری‌ها. دیگر بوی تازه‌گی نمی‌دهند.

بوق الاغ

taxiblog — Fri, 19 Jun 2009 04:23:39 GMT

تهران

از پل گيشا تا سر ميرداماد و بالعکس!

جواد گفت «نرو! غلغله‌س» ها! ولي منِ احمق گوش نکردم! خب راست‌ش حساب کتاب کردم که حالا هرچي هم شلوغ باشه, فوق‌ش مي‌زنم از يکي از کوچه پس‌کوچه‌ها مي‌روم. کف دست‌م را که بو نکرده بودم. چه مي‌دانستم آن‌طور مي‌شود. من را باش ‌که تازه مي‌خواستم سر راه از شهر کتاب آرين يا ونک يک کتاب و از گل‌فروشي سر ميرداماد يک دسته‌گل هم بخرم که مثلا روز زن را به فاطمه تبريک بگويم. مسخره است؛ نه؟

ـ ياابالفضل! محشر کبراست اين‌جا؟

اين را مرد ميان‌سالي که مثل من تازه رسيده است حاشيه‌ي ميدان ونک و دارد با چشمان بهت‌زده آن صحنه را نگاه مي‌کند مي‌گويد. چيزي نمي‌گويم. فقط يک لحظه نگاه‌ش مي‌کنم. ميدان غلغله است. همه‌ي مغازه‌ها کرکره‌ها را کشيده‌اند پايين. يک دسته‌ي حدود پنجاه شصت نفري دارند از سمت بالاي ميدان با سرعت مي‌دوند طرف پايين. پست سرشان هم يک دسته به همان تعداد پليس ضدشورش دنبال‌شان کرده‌اند.

ـ هي آقا! اين‌جا واي‌نَسا! برو بالا! يالا!

حتا جرأت نمي‌کنم به قيافه‌اش نگاه کنم. بس‌که ترس‌ناک است لامصب! با آن لباس سياه و کلاه‌خود انصافا فقط بايد گفت چشم! از خطي‌هاي ميرداماد که خبري نيست. مي‌روم آن‌طرف ميدان بل‌که گذري کسي سوارم کند. پنج شش نفر ديگر هم ايستاده‌اند منتظر تاکسي. روي هم تنها شاهدان و بي‌طرفان آن شب ونک هستيم! نشانه‌اش اين‌که نمي‌دويم؛ وقتي هرکس دارد از يک‌سو مي‌دود. چشم‌هام شروع مي‌کند به سوختن. اشک‌آور زده‌اند آن‌طرف ميدان. عجب غلطي کردم که آمدم بيرون! خدايا فقط خودت به‌خير کن! ماشين هم گير نمي‌آيد. چندتايي دختر و پسر توي پياده‌رو جمع شده‌اند و شعار مي‌دهند:

نصر من الله و فتح قريب/ مرگ برين دولت مردم فريب!

شعار به سوم‌ين بار تکرار نمي‌رسد که يک دسته لباس‌شخصي سر جمعيت هوار مي‌شوند. نمي‌دانم اين‌ها ديگر از کجا پيداي‌شان شد! جمعيت شعاردهنده مثل مور و ملخ پراکنده مي‌شوند. بالاخره يک پيکان سفيد مي‌ايستد.

من ميرداماد؟

پيرمرد راننده تا سرش مي‌رم فقط.

سوار مي‌شوم. لنگه‌کفشي در بيابان است و غنيمت. پشت‌بندم يک پسر جوان و آن مرد ميان‌سال هم مي‌پرند بالا.

مرد ميان‌سال خدا خيرت بده! به دادمون رسيدي!

راديو دارد از «حضور بي‌نظير و حماسه‌آفريني غرورآفرين ملت بيدار و هميشه در صحنه در انتخابات که يک‌بار ديگر مشت محکمي بر دهان جهان‌خواران کوباند و نداي وحدت و يک‌دلي ايران سرافراز و اعتلاي انقلاب اسلامي را به گوش جهانيان رساند» تقدير مي‌کند.

جوان خاموش‌ش کن بابا اين راديوتو! رو اعصابه!

پيرمرد دست مي‌برد و خاموش‌ش مي‌کند.

پيرمرد راننده چشم‌تون کور! مي‌خواستين نرين رأي بدين! همينو مي‌خواستين؟ بيا!

سر تکان مي‌دهد و نچ‌نچ مي‌کند.

ـ ماشالا! ... حزب الله! ماشالا! ... حزب الله!

صداي دسته‌ي لباس‌شخصي‌ها که توي پياده‌رو رژه مي‌روند است.

پيرمرد راننده ببين اين‌جا چه خبره!

مرد ميان‌سال آدم جرأت نمي‌کنه تو پياده‌رو راه بره. والا به خدا. من از فاطمي تا اين‌جا رو پياده اومدم. نمي‌دونين با چه ترس و لرزي!

من اون‌جام شلوغ بود؟

مرد ميان‌سال اووه! تا دل‌ت بخواد ازين ضدشورشيا و گارديا ريخته بود. بزن بزن بود وحشت‌ناک. شايد بيش‌تر از بيست‌هزارتا ازين پليس سياها فقط بود. خدا شاهده!

پيرمرد نچ‌نچ مي‌کند. ده دقيقه‌اي مي‌گذرد و ما ده متر هم جلو نرفته‌ايم. ترافيک شديد است. جلوتر چندتا سرباز ايستاده‌اند و ماشين‌ها را به داخل يکي از فرعي‌ها هدايت مي‌کنند. بالاخره مي‌رسيم به‌شان.

سرباز کجا مي‌خواي بري عامو؟!

پيرمرد راننده خسته نباشي سرکار. مي‌خوام برم پارک وي.

سرباز پوزخند مي‌زند.

سرباز حال‌ت خوشه عامو؟ بسته‌س. از اين‌جا تا خود پارک وي تردد ممنوعه. وسط خيابون پرِ ميخ و خرده‌شيشه‌س. اون‌وخ تو مي‌خواي بري پارک وي؟!

لهجه دارد. ولي نمي‌فهمم کجايي است. نگاه مي‌کنم. تا جايي که چشم کار مي‌کند گُله به گُله آتش روشن است وسط خيابان. مي‌پيچيم داخل فرعي.

مرد ميان‌سال آقا قربون دست‌ت. پس من همين‌جا پياده مي‌شم.

اسکناس پانصدي را مي‌گذارد کف دست پيرمرد و سريع جيم مي‌شود.

تا به حال به اين خيابان گذرم نخورده بود. واويلا است اين‌جا هم. ملت انگار که جنگ شهري باشد وسط خيابان جمع شده‌اند. قدم به قدم لاستيک آتش زده‌اند. توي کوچه‌ها هم همين‌طور. کنار هر آتش چندنفر چوب به دست با صورت‌هاي پوشيده‌شده ايستاده‌اند و ماشين‌ها را چک مي‌کنند.

پيرمرد راننده يا حسين غريب! اين‌جا ديگه کجاس؟!

ساکنين بعضي ساختمان‌ها انگار دارند فيلم بروس‌لي تماشا مي‌کنند؛ آمده‌اند رديف لب جدول نشسته‌اند. لابد کيسه‌ي آجيل و تخمه هم دست‌شان است! بعضي هم ترجيح داده‌اند از توي بالکن نظارگر باشند. احتمالا چون ويوي به‌تري دارد! برخي دخترها و زن‌ها هم با خيال راحت کشف حجاب کرده‌اند و با پيراهن و دامن وسط خيابان راه مي‌روند! مردهاشان هم با رکابي و شلوارک کنارشان ايستاده‌اند.

پيرمرد يک‌ريز دارد غر مي‌زند به خودش که چرا ازين‌طرف آمده و حالا چه جوري بايد ازين جهنم‌دره خارج شود! بعد از حدود يک ربع ساعت گشت‌زدن در کوچه پس‌کوچه‌ها, با سرعت 10 کيلومتر در ساعت, تازه مي‌رسيم پشت موزه‌ي پول! ديگر ازين جلوتر نمي‌شود رفت انگار. مسير بسته است. پياده مي‌شويم؛ من و آن جوان. باورکردني نيست. نقاب‌داران وسط ميرداماد را با دو رديف آتش بسته‌اند. دود است که به هوا مي‌رود. هيچ ماشيني تردد نمي‌کند. جمعيتي حدود صد ـ صد و پنجاه‌نفر هم گوشه و کنار ايستاده‌اند به تماشا و پچ‌پچ. با اين اوصاف ادامه‌ي مسير چندان عاقلانه نيست. بايد برگردم. راه مي‌افتم طرف ولي‌عصر که بروم ونک. يکي دو جوان هراسان از جهت مخالف به سوي‌م مي‌دوند. همان‌طور که از کنارم مي‌گذرند يکي‌شان مي‌گويد:

جوان ازين‌ور نريا! مي‌زنن! عين سگ! اصلا حالي‌شون نيس مادر[...]ها!

منصرف مي‌شوم. برمي‌گردم که از همان فرعي‌ها بروم. صداي «الله اکبر» و «مرگ بر ديکتاتور» بلند است. با هر مشقتي است خودم را مي‌رسانم به ميدان. تعقيب و گريز ادامه دارد. فضا به شدت امنيتي است. احساس ناامني و ترس در هوا موج مي‌زند. قدم تند مي‌کنم و جوري که جلب‌توجه نکنم مي‌روم طرف خطي‌هاي گيشا. شکر خدا آخرين سرويس هنوز حرکت نکرده و منتظر يک مسافر است که تکميل شود. سوار مي‌شوم و راه مي‌افتد. سر کردستان که مي‌رسيم سکوت مي‌شکند.

راننده چه انتخاباتي شد!

لهجه‌ي ترکي دارد. مردي که جلو نشسته و سرش طاس است نچ‌نچ مي‌کند و آه مي‌کشد.

راننده دختره قسم مي‌خورد مي‌گفت اصلا نيگا نمي‌کردن طرف زنه يا مرده, از دم مي‌زدن مي‌رفتن جلو! خودش‌م چندتا باتوم خورده بود بدبخت. زخم و زيلي شده بود.

مرد طاس زيرلب ميگويد: «بي‌شرفا!» اما يکي از جوان‌ها که عقب نشسته‌ است جواب مي‌دهد:

جوان تقصير خودشه. خب مي‌بيني که بزن‌بزنه, مرض داري مياي بيرون؟

راننده شاکي مي‌شود.

راننده اِ! خب طرف مسيرشه. مي‌خواد بره خونه. شما خونه‌ت اين‌ورا باشه شب کجا مي‌ري؟

جوان پاسخي ندارد.

راننده دم غروبي واستاده بودم منتظر مسافر. يه زنه اومد ‌پرسيد ببخشيد آقا! ونک کدوم‌وريه؟ به‌ش نشون دادم ‌گفتم ولي نري خانوم! شلوغه. بزن‌بزنه. ديدم سرشو انداخته پايين داره مي‌ره همون سمت. داد زدم خانوم! کجا مي‌ري؟ مگه نمي‌گم شلوغيه؟ دراومده مي‌گه مي‌دونم. مي‌خوام برم ببينم! خب آدم چي بگه به اين؟ هان؟ ديدن نداره که! برو بشين تو خونه‌ت آشپزي‌تو کن! يهو بري يکي هم پيدا بشه بزنه ناکارت کنه خونواده‌ت, شوورت بدبخت مي‌شن که!

جوان عقبي با غرور و احساس پيروزي ازين‌که شاهدي بر ادعاي‌ش پيدا شده مي‌گويد:

جوان بفرما! خب منم همينو مي‌گم.

ايستاده‌ايم توي ترافيک شهيد گمنام. مرد طاس جلويي دارد با موبايل‌ش ور مي‌رود.

راننده چي شد؟ آنتن اومد بالاخره؟

مرد با بي‌حوصلگي جواب مي‌دهد.

مرد طاس نه بابا!

راننده يکي نيس بگه آخه تلفن‌قطع‌کردن‌تون ديگه چي بود؟

جوان اس‌ام‌اس‌هام قطعه. از شب انتخابات.

ترافيک سنگين است. معلوم است سر چهارراه اميرآباد خبرهايي است. ماشين‌ها ـ طبق عادت اين شب‌ها ـ شروع مي‌کنند به بوق‌زدن. بوق‌هاي ممتد و بلند. مرد طاس از کوره در مي‌رود. شيشه را مي‌کشد پايين و سرش را بيرون مي‌برد و داد مي‌کشد:

مرد طاس چه خبرته مرتيکه‌ي احمق!

معلوم نيست بين آن‌همه بوق‌زن کدام‌شان را شناسايي کرده است. آن‌قدر صدا زياد است که فريادش را فقط پرايد بغلي مي‌شنود. جوان راننده‌ي پرايد ـ که به آينه‌ي ماشينش يک پارچه‌ي سبز بسته ـ خطاب به مرد طاس ميگويد:

راننده‌ي پرايد اين بوق اعتراضه آقا!

اين را مي‌گويد و بوق‌‌زنان جلو مي‌زند.

مرد طاس اول با عصبانيت صداي جوان را تقليد مي‌کند: «بوق اعتراضه! بوق اعتراضه!» و بعد ادامه مي‌دهد:

مرد طاس آخه الاغ! تو هنوز پونزده‌سال‌ت نشده! چه مي‌فهمي اعتراض چيه؟

راننده چه وضعي شد! حالا چه جوري در بريم؟

جوان آقا الان همه‌جا همين‌جوره. من از ولي‌عصر اومدم. نمي‌دوني چه خبر بود! يکي دست‌ش شيکسته بود, يکي پاش خورد شده بود. چندتام کشته شدن حتا. خود من هم يه فصل کتک مفصل خوردم. هم از گارديا, هم از بسيجيا! قيامت بود. پنج‌تا اتوبوس آتيش زدن, سه تا بانکو سوزوندن.

راننده آخه چه فايده داره اين شلوغيا؟ بانک‌آتيش‌زدن که هنر نيس. مال بيت‌الماله. دولت يه قرون ضرر نمي‌کنه. فقط دودش و چش اين ملت بدبخت مي‌ره و والسلام. يا اين اتوبوسا. مگه از کجا مياد؟ از پول من و توئه ديگه. خب اينو مي‌شکني که چي؟ پسر خوب!

جوان از خودش دفاع مي‌کند.

جوان من که نگفتم قاطي جمعيت بودم. داشتم از سر کار برمي‌گشتم اتفاقي مسيرم خورد به اون‌جا. من کاري به کار کسي ندارم. گور باباي همه‌شون. والا!

بالاخره مي‌رسيم چهارراه اميرآباد. به طرف بالا, خيابان بسته است. يک‌عالمه مأمور و لباس‌شخصي و بسيج شهري ريخته‌اند دم کوي. مجبورم از در پشتي بروم داخل. خدا بخير بگذراند امشب را.

بوي حادثه مي‌آيد!

زيرشلواري

taxiblog — Fri, 05 Jun 2009 12:44:18 GMT

تهران

از اختياريه تا زرگنده

دستش را گذاشته روي بوق؛ تا آن پژوي سه جواني که وسط خيابان ايستاده کنار برود. ولي بيفايده است.

راننده [...]گشادن ملت! نميکنه يه ذره هلش بده کنار خيابون. والا به خدا!

حق دارد. آخر سه نفرند, ولي يک ذره به خودشان زحمت نميدهند ماشين را ببرند کنار خيابان. همانجا بيخيال تکيه دادهاند به ماشين تا تعميرکار برسد.

راننده چي بگه آدم از دست اين ملت؟ لياقتشون همينه که اين بابا چارسال ديگه بمونه بالاسرشون! اينا رييسجمهور باکلاس به کارشون نمياد.

با پوسترهايي که روي شيشهي جلويي چسبانده, معلوم است که احتمالا منظورش از «رييسجمهور باکلاس» يعني چه.

من حالا به نظرت رأي مياره؟

راننده شک نکن! تو چي؟ تو به کي رأي ميدي؟

من معلومه. همين ديگه.

راننده ايول! خوشم اومد. خيلي باحالي!

ميايستد پشت يکي از چندين چراغ خطرهاي اعصابخردکنِ دولت!

راننده آخه ميدوني؟ موسوي هم سابقهش بيشتره, هم تجربهش زياده. هرچي باشه هشتسال نخستوزير بوده. درد مردم دستشه. بياد رأس کار نميخواد تازه بفهمه کي به کيه و کجا به کجاس. خداييش, شما که سنت قد نميده, ولي من يادمه. اون هشتسال انصافا خوب کار کرد. با اون وضعيت نفت. با اونهمه مشکل و تحريم و درگيري. اصلا نگذاشت مردم بفهمن جنگه. حسابشو بکن! خيليهها! يه قرون جنسا گرون نميشد.

کمي مکث ميکند.

راننده ولي خب. تو شهرستانا بعيد ميدونم رأي خوبي بياره.

من نه. اصفهان که استقبال خوبي ازش کردن.

راننده اِ! جدي ميگي؟

من آره. تبريز هم همينطور.

راننده ايول. البته شيرازم من شنيدم.

ميخندد.

راننده آخه ميدوني. شيرازيا نيس که ولنگ و وازن, يکي رو ميخوان که آزادشون بذاره, خوش باشن.

ميخندم.

راننده تهران که اکثرا به موسوی رأي ميدن. خصوصا بازاريا که خيلياشون طرفدارشن. اين چارسال معامله خوابيده. بازار راکد راکده. بعد هم ميدوني. خاتمي طرفدار اينه الان. خاتمي خودشو کشيد کنار به هواي اين. خيليه.

من خب هرچي باشه يه دوره وزيرش بوده.

راننده کي؟

من خاتمي ديگه. وزير ارشاد ميرحسين بوده.

راننده نه بابا! جدي ميگي؟ خود خاتمي؟

من آره ديگه. خيلياي ديگه هم بودن. ناطق, بهزاد نبوي, عسگراولادي, محتشمي, همين احمد توکلي. اينا همه وزيراي ميرحسين بودن.

راننده بابا پس رفيقمون خيلي سالاره! خداييش آدم خوبيه. اون دوره هم خيلي کار کرد. ولي حالا اين [...]خل هرچي مال و منال ملت بود رو ريخته تو در و دهات! واسه اين که رأي بياره. ولی ملت اگه بفهمن, همون دهاتيه هم اگه بفهمه شاکي ميشه. البته اينم بگم, اگه موسوي هم بود شايد همين کارو ميکرد. هرکي بياد رأس کار مجبوره همين کارا رو بکنه که رأي جمع کنه. اين احمدي فقط خيلي بدهي بالا آورد. خراب کرد. خيلي خراب کرد. خدايي هيچ کاري واسه ملت نکرد. من موندم؛ مثلا همين بنزين. خب اين اومد بعد هزار حرف و حديث کارتيش کرد. بعد ديد نميتونه پسش بربياد اومد آزادش هم کرد. اِ! خب, پدرت خوب, مادرت خوب, اگه کارتيش کردي که مصرفش کمتر بشه و ترافيک سبک بشه, ديگه آزادفروختنت چيه؟ هان آقا؟ بد ميگم.

من چي بگم والا.

راننده ولي اين موسوي هم تحصيلاتش خيلي بالاتره, هم بالاخره يهپا روشنفکره. هم خودش, هم شنيدم زنش.

ميرسيم سرِ دولت.

راننده اينجا پياده ميشي؟

من پايين نميري؟

راننده چرا. تا سر تلفنخونه.

من خب پس تا اونجا بات ميام.

راننده امام هم خيلي دوسش داشت. يادمه. ولي خب؛ با خامنهاي زياد ميونهش خوب نيس. اون رييسجمهورش بود ديگه. ولي رفسنجاني باش خوبه. خاتمي هم که رفيق فابشه.

ايستادهايم پشت چراغ. دو سه تا ماشين بوقزنان از شريعتي ميپيچند توي دولت. سرنشينان جوانشان همينطور که عکسهاي ميرحسين و خاتمي و پرچمهاي سبز را تکان ميدهند, سرشان را از پنجره بيرون آوردهاند و داد ميزنند: «درود بر ميرحسين! سلام بر خاتمي!» به اين فکر ميکنم که چه ميشد اگر اين شور و هيجان دايمي بود. نه فقط دم انتخابات.

راننده ولي خودمونيم. خاتمي بايد ميشد رهبر! ديگه مملکت گلستان ميشد. قبول داري؟

ميخندم.

من رهبر؟! آخه آدم خوبيه. ولي يه نقطه ضعفايي هم داره.

راننده نقطه ضعف؟! چي مثلا؟

من خب خاتمي يه روشنفکره. آدماي روشنفکر همهش ميخوان هواي همه رو داشته باشن. مراقبن که مبادا به کسي برنخوره. جسارتشون خلاصه کمه.

راننده خب آخه طفلي نميخواس اختلاف بيفته ميون ملت.

بالاخره چراغ سبز ميشود.

راننده ولي خدايي کاشکي بزنه و اين موسوي بشه رييسجمهور. بگو چرا؟

من چرا؟

راننده عرضم به حضورت که اولا يه مملکت خارجه ميره آبروتو نميبره. قيافهي درست و درموني داره. ضايعبازي درنمياره. واسه رژيم هم خوبه که رييسجمهورش باکلاس باشه. بالاخره ميره خارج با مقامات ميخواد نشست برخاست کنه. اينا خيلي مهمه. ولي اين احمدي يه روز کاپشن تنش ميکنه, يه روز زيرشلواري پاش ميکنه ميره تو زمين فوتبال, يه روز لباس سوپورا رو ميپوشه. خلاصهش آدم نرمالي نيس. مثلا ميخواد بگه خاکيه, ولي يه عالم با اين بيکلاسيهاش خواهرمادر ملتو آبجي ميکنه. آخه ببين! تو دنيا کسي که رهبر رو قبول نداره. همه رييسجمهور رو بالاترين مقام کشور ميدونن. حالا از وقتي اين بابا اومده, هيشکي اصلا نمياد ازين روزنامههاي خارجي باش مصاحبه کنه! رغبت نميکنن خب طفليا. عکسش خاتمي چهقدر باکلاس بود! همه اروپاييا عاشقش بودن. ولی حالا اين احمدی رفته با يه مشت کشوراي درپيت که همهشون رو هم يه پاپاسي نميارزن رفيق شده! مث اون يارو [...]خله! چي بود اسمش؟ همون که زرت و زرت آخر هفتهاي مياد ايران.

من چاوز؟

راننده آره باريکلا. خب آخه اين کشورا که به درد ما نميخورن. همهشون يه مشت گداگشنهان که ميخوان از بغل نفت و گاز ايران به نون و نوايي برسن. از فلسطينش بگير تا کوبا. يه مشت درب و داغون و نخاله! فکر ماها که نيستن.

چند لحظهای ميرود توی فکر.

راننده ولي اين موسوي, سيد هم هست. همين سيديش هم خودش خيلي کمک به مملکت ميشه. ازينوري اومدم رات دور نشد؟

من نه اتفاقا. بهترم شد. يه کم جلوتر نزديک صديق من پياده ميشم.

جوجه‌ماشینی

taxiblog — Wed, 27 May 2009 15:52:16 GMT

تهران

از سه راه ضراب‌خانه تا دوراهی قلهک

خرداد 88

پیرزن، همان‌طور که موهای جوگندمی‌اش را زیر روسری گل‌دارش می‌فرستد، به بنر تبلیغاتی‌ای که روبه‌روی حسینیه ارشاد نصب شده و در آن عکس تمام‌قد کروبی و کرباسچی است، اشاره می‌کند.

پیرزن چی نوشته زیرش؟

پیرمرد راننده خیلی آرام، اول نگاهی به پیرزن می‌کند و بعد هم به آن بنر. و با لحن تمسخرآمیزی می‌گوید:

پیرمرد نوشته: برای تغییر آمده‌ایم.

پیرزن پوزخندی می‌زند.

پیرزن آره ارواح شکم عمه‌ت! همه‌ش دروغ! همه‌ش کلاه‌برداری!

پیرمرد تأیید می‌کند.

پیرزن ولی احمدی‌نژاد دزد نیست. اونای دیگه دزدن. ولی احمدی‌نژاد نیست.

پیرمرد آره نیست. ولی اوضاع مملکت وحشتناکه. می‌بینی که!

پیرزن وحشتناک به خاطر کارای اوناس. بازم این بی‌چاره، بنده‌ی خدا یه کاری کرد واسه‌مون.

پیرمرد آره آدم سالمیه. حیف که دیگه انتخاب نمی‌شه.

پیرزن وا! پس کی می‌شه؟

پیرمرد موسوی!

پیرزن من که فکر می‌کنم دوباره همین احمدی‌نژاد می‌شه.

پیرمرد حاضرم شرط ببندم بات. نمی‌شه.

آن‌قدر محکم و مطمئن می‌گوید که پیرزن مجبور می‌شود کمی از موضع‌ش عقب‌نشینی کند.

پیرزن آره خب. خیلیا می‌خوان به موسوی رأی بدن. ولی خب ... چی بگم والا!

پیرمرد خانوم! آخه شما که خبر نداری! ازش خواستن بیاد. به زور مجبورش کردن که کاندید بشه. موسوی مغزه. درس‌خونده‌س. روشن‌فکره. هشت‌سال جنگ نذاش یه قرون اجناس گرون بشه. واسه همین آوردندش که وایسه اوضاعو روبه‌را کنه.

دیگر بیش‌تر ازین نمی‌توانم ساکت بمانم.

من شما می‌گی کی به زور ازش خواسته بیاد؟

از آینه اول نگاهی بهم می‌کند و بعد محکم می‌گوید:

پیرمرد جناح راست.

من راست؟ راستیا که الان طرف احمدی‌نژادن.

می‌خندد.

پیرمرد راست کیه به نظر شما؟

من خب مثلا یکی مث عسگراولادی، مث باهنر.

پیرمرد نخیر. ما به رفسنجانی می‌گیم راست. اونای دیگه الکی‌ان.

من حالا با این تقسیم‌بندی شما رهبری راسته یا چپ؟

پیرمرد اون اصول‌گراست! خامنه‌ای کاری به این دوتا جناح نداره. اون اصول خودشو داره.

من خب به نظرتون ایشون طرف‌دار احمدی‌نژاده یا موسوی؟

قبل از پیرمرد، پیرزن فوری جواب می‌دهد.

پیرزن پسرای خامنه‌ای که طرف‌دار احمدی‌نژادن. من شنیدم تو ستادِشَن.

پیرمرد اینا مهم نیست. آخه خامنه‌ای که کاره‌ای نیس عزیز من!

من اِ! پس کی کاره‌ایه؟

پیرمرد مملکت، قبضه‌ی رفسنجانیه. اصلاً نیازی به رییس‌جمهورشدن نداره. همین‌طوریش همه‌چی دست اونه. من دقیقا یادمه، بیست‌سال پیش تو روزنامه یه مصاحبه کرده بود با رفسنجانی؛ تیترش این بود: طرز برکناری رهبر! فهمیدی چی شد؟ اون‌موقع این فکرش بوده. حالام که تشخیص مصلحت همه‌کاره‌اس. بی‌خودی که به‌ش نمی‌گن اکبرشاه! پشت موسوی هم اونه. اون به‌ش گفته که بیاد.

پیرزن آره. منم قبول دارم. همه‌کاره رفسنجانیه.

پیرمرد خلاصه خیال‌ت تخت باشه که موسوی می‌شه. فقط خدا کنه موسوی یه کار بتونه بکنه. که اگه بکنه واسه هفت جد و آبادش بسه. اون‌م اینه که هویت رو به ایران برگردونه. همین و والسلام.

من یعنی چی؟

پیرمرد یعنی این‌که می‌ری خارج پاسپورت‌تو با دست‌مال کلینکس نگیرن! یعنی این‌که تو دنیا به‌ت احترام بذارن. واسه‌ت راه باز کنن. کاری که خاتمی تا یه اندازه‌ای کرد. تو دنیا هویت داد.

پیرزن به کی هویت داد؟ به رفسنجانی؟

پیرمرد نه بابا! به ایرانیا.

پیرزن آهان! ببخشید اشتباهی شنیدم.

من حالا به نظرت موسوی می‌تونه این کارو بکنه؟

پیرمرد می‌تونه. آره. موسوی یه سوسیالیسته. ملیه. کارش درسته.

پیرزن ولی من که احمدی‌نژادو دوست دارم! رأی به‌ش ندادمو. ولی کاراشو خوش‌م میاد.

پیرمرد آدم سالمیه. منم می‌دونم. ولی آخه اینا آدم سالم نمی‌خوان. رفسنجانی یه مشت بسیجی سالم را آورد، آلوده و خراب‌شون کرد. مث این‌که یه معتاد وقتی بخواد من و شما رو معتاد کنه اول میاد یه کم مواد مفتی می‌ده دستت. بعد که مشتری شدی دیگه بیچاره‌ت می‌کنه. این احمدی‌نژاد هم سالم بود ...

پیرزن یعنی حالا دیگه نیست؟

پیرمرد چرا خودش سالمه. ولی دارودسته‌ش نه. اونا آلوده شدن. حکایت اون‌که از قدیم گفتن اول دم کدخدا رو ببین!...

من بعد دهو بچاپ!

پیرمرد آره باریکلا! الان یه پاس‌دار سالم نیس. به جرأت به‌ت می‌گم. آلوده‌شون کردن. البته سران‌شون و اون اصل کاریا سالمن هنو. ولی باقی دیگه نه.

پیرزن چی بگم والا. قربون دست‌ت منو همین کنارا پیاده کن! ایشالا خدا آخر عاقبت همه‌مونو به خیر کنه. التماس دعا.

پیرمرد خداحافظ خواهرم. به سلامت.

پیرزن پیاده می‌شود. به‌جا‌ش یک زن میان‌سال سوار می‌شود که می‌خواهد «کمی بالاتر» پیاده شود. پیرمرد راننده سیگاری آتش می‌زند و دوباره بحث را پی می‌گیرد.

پیرمرد بعله آقا. من مخالف صددرصد این حکومت‌م. اصلا نمی‌خوام سر به تن این نظام باشه. ولی نذاشتن این احمدی‌نژاد کار کنه. دیگه هم رأی نمیاره. یعنی نمی‌ذارن بیاره. بنده‌خدا سالم اومد، سالم هم رفت.

من چرا اینو می‌گی؟! سپاه که خوب داره ازش حمایت می‌کنه. ظاهراً تو شهرای کوچیک و در و دهاتا هم که رأی خوبی داره.

یک‌هو می‌زند زیر خنده. بلند. آن‌قدر که از توی آینه ردیف‌ دندان‌های زردش پیدا می‌شود. بر می‌خورد به‌م. با تعجب به فاطمه که کنارم نشسته نگاه می‌کنم. او هم متعجب است. پیرمرد، خوب که خنده‌هایش را می‌کند می‌پرسد:

پیرمرد تو چندسالته جوون؟

من بیست و هفت.

پیرمرد بدت نیاد ها! تو هم‌سن بچه‌های خودمی؛ ولی هنو جوجه‌ماشینی هستی! هیچی نمی‌دونی. باید برسی به سن من!

من چه‌طور؟ چی رو نمی‌دونم؟

خنده‌اش تمام می‌شود. لحن‌‌ش جدی می‌شود.

پیرمرد اینا می‌گن علی گفته سیاست ما عین دیانت ماست. ولی دروغ می‌گن. علی هم‌چین حرفی نزده. سیاست چیز کثیفیه. دیانت پاکه. منزهه. این دوتا با هم جور درنمیان. عین آتیشه و پنبه. حالا فهمیدی؟

ساکت می‌شود. چند لحظه‌ای به سکوت می‌گذرد.

من حالا خود شما به کی رأی می‌دی؟

پیرمرد من؟! به هیچ‌کس آقا! من فقط یه بار تو عمرم رأی دادم که پشیمونم. اونم به جمهوری اسلامی بود. والسلام. همون برای هفت پشتم بس بود! هیچ‌وقت دیگه نه رأی دادم و نه خواهم داد. ابایی هم ندارم که این حرفا رو بزنم. آخه یه روز یه پاس‌دار سوار کرده‌ بودم، به‌م می‌گفت تو حرفات بوی خون می‌ده. به‌ش گفتم خیلی خب! پس چرا معطلی؟ یه گلوله خرج‌‌م کن! بزن دیگه! ولی من رأی نمی‌دم. نمی‌خوام بدم. مگه زوره؟

زن که تا حالا ساکت نشسته بود به حرف می‌آید.

زن مگه نمی‌گن دموکراسی؟ خب دیگه واسه چی مجبور می‌کنن مردمو؟ هرکی دل‌ش خواس رأی می‌ده، هرکی هم نخواس نمی‌ده دیگه.

من بله. کسی هم مجبورتون نمی‌کنه. این حق شماس. می‌تونین بی‌خیال‌ش بشین.

پیرمرد اون یه عده‌ای هم که مث بچه های من می‌رن رأی می‌دن، می‌دونی به خاطر چی می‌دن؟ واسه فرداروزی که مبادا یه جای دولتی بخوان استخدام بشن. چون تو گزینش اولین کاری که می‌کنن اینه که صفحه‌ی مُهرا رو نیگا می‌کنن.

من واقعاً این‌جوریه؟

پیرمرد دقیقاً همین‌جوره. تازه‌شم؛ مگه کسی برای من کار کرد، که منم به‌ش رأی بدم؟ والا! شصت و هفت سالمه. پنجاه سال واسه این مملکت جون کندم. اون‌وقت هنوز باید بیام بااین لاقاته تو خیابون مسافرکشی. هنوز باید از شما و این خانم گدایی کنم. حالا گدا دست‌‌شو این‌طوری می‌گیره، من این‌طوری باید بگیرم.

دست‌ش را دراز می‌کند طرف من. مثل راننده‌ها که می‌خواهند کرایه بگیرند.

زن حالا بازم خدا رو شکر کن که این ماشینو داری!

پیرمرد بعله. خدا رو شکر که سالم و سلامت‌م. تو اون‌ش حرفی نیس. مسأله اینه که من با این سابقه باید بیام مسافرکشی، او‌ن‌وقت یه مُشت بی‌سوادِ لمپن باید در رأس کار باشن. این آدمو می‌سوزونه.

زن شوهر من، تو همین دولت که شعار عدالت می‌ده، از کار بی‌کارش کردن. اخراج شد؛ حالا نشسته گوشه‌ی خونه. افسردگی گرفته. اگه می‌خواس می‌تونست با یه تلفن کار خودشو حل کنه. همون‌طور که خیلیای دیگه کردن. ولی نکرد. نخواس مث خودشون عمل کنه. سالم موند. اونا هم که دیدن این یکی رام نمی‌شه بیرون‌ش کردن. به همین راحتی. اینه معنی عدالت! ازین بالاتر دیگه چی می‌خوای؟

پیرمرد نه خانوم. اینا که عدالت نمی‌فهمن. عدالتو باید علی معنی کنه. خدا شاهده هفته‌ی پیش یه مسافر سوار کردم واسه دربند. سر صحبت باز شد. یهو طرف در اومد به من گفت می‌خوای ازین شوفری خلاص‌ت کنم؟ گفتم چه جوری؟ گفت بیا واسه من کار کن! ماهی هم یه میلیون حقوق‌ت می‌دم. گفتم مگه چه کاری هست که تو حاضری یه میلیون به خاطرش به من بدی؟ گفت تو کاری‌ت نباشه. یه سری سند و پرونده‌ است. بدون این که کاری به توش داشته باشی باید ببری این‌ور و اون‌ور. به‌ش گفتم نه آقای عزیز! اشتباه گرفتی. من حاضرم مسافرکسی کنم ولی لقمه‌ی حروم سر سفره‌ی زن و بچه‌م نبرم. پنج‌تا بچه بزرگ کردم، همه‌شونم شکر خدا دکتر ـ مهندس. نذاشتم یه لقمه‌ی حروم از گلوی یکی‌‌شون پایین بره. از صُب تا شب، هزارتا فلاکت می‌کشم تا نون‌م حلال باشه.

من خدا ایشالا برکت بده به‌ت!

زن آقا قربون دست‌ت، من همین کنارا پیاده می‌شم.

پیرمرد همان‌طور که ایستاده تا زن پیاده شود از توی آینه نگاهی به من می‌کند و می‌گوید:

پیرمرد ولی خیلی باید مواظب باشی جوون! بپا آلوده نشی. آلوده بشی دیگه کارت تمومه. قدرت خیلی آلوده‌س جوون! خیلی! بپا!

بسه دیگه

taxiblog — Sun, 17 May 2009 21:33:18 GMT

نمی‌خواستم این تاکسی‌نوشت را تا بعد از انتخابات بگذارم.

طبیعی هم بود که نخواهم. چرا باید متنی را در وبلاگ‌م بگذارم که به نفع یکی از کاندیداهاست؛ وقتی خودم می‌خواهم به کس دیگری رأی دهم؟ حالا گیرم که این ماجرا واقعی باشد و عین حقیقت. مگر هر راستی را باید گفت؟ پس تکلیف آن راست‌ها که خلاف میل آدم است چه می‌شود؟ هان؟

اصفهان

از گلستان شهدا تا باب‌الدشت

رادیو روشن است و مجری خانم دارد درباره‌ی نظام انتخاباتی در فرانسه حرف می‌زند. پیرمرد دست می‌برد و خاموش‌ش می‌کند.

راننده بسه‌مونه دیگه. خفه‌مون کردن با این انتخابات!

نگاه‌م می‌کند. چیزی نمی‌گویم.

راننده گفتن این تأمین اجتماعیا رو حقوقاشونو زیاد می‌کنن. ولی انگار خبری نیس.

من نکردن؟

راننده والا تا امروز که نه. البته با این وضع گرونی و تورم دیگه این حقوقا کم و زیادش هم‌چین توفیری هم نداره!

بحث را می‌کشانم به انتخابات.

من دیگه هم چیزی نمونده. یه ماه انتخاباته.

راننده بعله. تو این یه ماه حالا خیلی وعده به‌مون می‌دن. تازه اولِ کُری‌خوندن و لاف‌زدنه. حالا صبر کن!

می‌خندد. شیشه را می‌کشد پایین.

راننده ولی انگار این احمدی‌نژاده یُخده بعضِ باقی‌شونه. اونای دیگه معلوم نیس چی‌کاره از کار دربیان.

من چه‌طور مگه؟

راننده آخه محسن رضایی که نظامیه. کروبی هم که دیگه قدیمیه. پیره واسه این کارا. می‌مونه یه موسوی. می‌گن موسوی زمان جنگ که نفت ارزون بود، خوب اداره کرد. البته خب اون دوره تورم جهانی هم این‌قد نبود. کم‌تر بود.

من حالا شما خودت به کی رأی می‌دی؟

راننده نمی‌دونم والا. موندیم بین این موسوی و احمدی.

من کی رأی میاره به نظرت؟

راننده همین احمدی می‌شه. من که این‌طوری فکر می‌کنم. احتمال‌ش بالاس. بسیج و سپاهم که پشتِشَن. بعدشم همیشه هرکی بیاد دو دوره می‌شه. هم خاتمی و هم رفسنجانی و هم خودِ خامنه‌ای همه‌شون دو دوره موندن سرِ کار.

من شنیدم اصفهان هم که اومد خیلی مردم ازش استقبال کردن.

راننده آره!‌ خب فعاله. اونای دیگه وقتی بودن یه ریال رو حقوق بازنشستا نگذاشتن. نه رفسنجانی، نه اون خاتمی. هیچ‌کدوم. اونا فقط فکر سرمایه‌دارا بودن. تزشون سرمایه‌داری بود. بازم این یکی یه کم فکر قشر ضعیفه. خودشم خب حقوق‌بگیره. زحمت‌کشه. دردکشیده‌اس. ریاست‌طلب نیس. دنبال جاه‌طلبی نیس. می‌خواد یه خدمتی بکنه به مردم. حالا البته یه جاهایی هم بعضی وقتا کار از دست‌ش در می‌ره! ولی خب. همینه دیگه.

آهی می‌کشد.

راننده اون رفسنجانی که بار‌شو بست. تمام این خصوصی‌سازیا رو اون علم کرد. این قراردادیا همه‌شون از طرحای اون بود. الان جوون اگه کار گیرش بیاد و استخدام بشه، امیدی به آینده‌ش نداره که. همه‌ش دل‌واپسِ اینه که کارفرماش یه روز صُب پاشه به‌ش بگه هِرری! دیگه نمی‌خوام‌ت! دوباره می‌شه اول گرفتاری و مکافات. من خودم دوره‌ی شاه می‌رفتم کارخونه‌ی زاینده‌رود؛ نساجی.

من همون که تو خیابون چهارباغ بود؟

راننده باریکلا. آره. صُبا می‌رفتم اون‌جا، شب‌شَم می‌رفتم درس می‌خوندم. بعد شیش‌ماه رسمی شدم. بیمه و همه‌چی. خب آدم اون‌جوری امید داشت به آینده‌ش. خیال‌ش راحت بود که فردا پس‌فردا یه ذخیره‌ای چیزی داره. یه هم‌چین روزی بالاخره یه حقوق بخور نمیر بازنشستگی دست آدمو می‌گیره. بماند که با این تورم، منِ بازنشسته‌ی هفتادساله بازم باید بیام با این ماشین مسافرکشی. ولی خب، جوون امروز چی؟ طفلک هم‌چین آینده‌ای هم نداره. خدایی‌ش بازم به ما.

پاکت بهمن را از روی داشبورد برمی‌دارد و سیگاری آتش می‌زند.

راننده فقط خدا کنه یکی بیاد که واسه این مملکت خوب باشه. این مردم به اندازه‌ی کافی ستم کشیدن. انقلاب و بعدش‌م جنگ و گرونی. دیگه بسه‌شونه به خدا!

صندلي‌هاي قرمز

taxiblog — Wed, 08 Apr 2009 14:33:18 GMT

تهران

از پيچ شميران تا سه راه ضراب‌خانه

یکی از روزهای اول سال

از آن‌هاست که قیافه‌ش هیچ به شوفرها نمی‌خورد؛ موهای جوگندمی فرفری کوتاه و مرتب، صورت تراشیده و پهن، کت کتان و تی‌شرت سفید. و باز از آن‌هاست که یک دل سیر حرف برای گفتن دارند و وقتی گوش مناسبی[!] سرِ راه به تورشان بخورد، سوارش می‌کنند. آن‌ها که باید سرت را تکیه بدهی به بالشتک بالای صندلی و کمربندت را ببندی و دست به سینه بنشینی و «سخن مگویی مگر آن‌گه که بینی چون نگویی جان‌ت به در رود»!

من هم سعی کردم همه‌ی این مشخصات را رعایت کنم. به علاوه‌ی آن‌که موبایل‌م را در حالت RECORD قرار دهم.

راننده آقا ما يه هفته مونده به عيد رفتيم شهرداري، عوارض‌مونو داديم. حالا دو روز پیش از اون‌جا زنگ زدن، گفتن كه تو حساب‌داري يه اشتباهي پيش اومده و يه بار ديگه بايد بياي حساب كتاب كني! منم رفتم. نگو حساب‌داره دوتا صفر ناقابلو پس و پيش كرده بوده، همه‌چي ريخته بوده به‌هم. گفتم باشه، طوري نيس. يه بار ديگه از نو حساب كنيم. يارو دوباره قبضو صادر كرد. گرفتم ديدم 6 تومن كشيده روش! گفتم چرا زيادش كردي؟ در اومده مي‌گه بابت ديركرد! مي‌گم كدو ديركرد؟ مي‌گه 28 و 29 و 30 اسفند كه تعطيل بود. اين‌ور سال هم پنج روز! روهم مي‌شه يه هفته و يه روز ديركرد! مي‌گم مرد حسابي! اولندش تعطيل بوده به من چه؟ دومندش حساب‌دار تو اشتباه كرده؛ من بايد تووون‌شو بدم؟! سومندِش بي‌انصاف! بانك هم تا 10 روز ديركرد نمي‌گيره. تو مي‌خواي بگيري؟ يارو صداشو كلفت كرد كه: همينه كه هست! منم ديديم طرف داره حرف ناحساب ميزنه، داد و هوار راه انداختم. اخلاق‌م نيستا! گفتم اين كار تو اسم‌ش مي‌دوني چيه؟ نزول‌خوري! اگه نمي‌دوني بدون! يه‌مَن ريش گذاشتي فكر كردي ديگه مسلمون شدي ارواح عمه‌ات! بااين‌همه ادعا داري روز روشن نزول مي‌خوري؟ گفتم من بايد با رييس‌ت حرف بزنم. گفت نيست‌ش! رفته بيرون! گفتم بي‌خود كرده تو ساعت اداري رفته بيرون! بايد بياد اين‌جا كار مردمو راه بندازه! اين چه حقوقيه شماها دارين مي‌خورين؟ با كم‌كاري، با اسراف، با قلدري و زورگويي به مردم، با نزول‌خوري و پارتي‌بازي و رشوه! ظاهرشو نيگا مي‌كردي به قول معروف ازون حزب‌اللهي‌هاي شيش‌موتوره بود! ارجينال! آكِ آك! ولي مث آب خوردن نزول مي‌خورد!

آهي مي‌كشد.

راننده همينه آقا! اين خاصيت قدرته! قدرت كه اومد اين چيزا رو هم دنبال خودش مي‌آره. هركي باشي، مي‌افتي تو دام‌ش. مسلمون و كافر هم نمي‌شناسه. خدا رحمت كنه. شما يادت نمي‌آد. اين مرحوم طالقاني وقتي رفت مجلس، نشست رو زمين. نرفت بشينه رو اون صندلي‌هاي قرمز. مي‌گفت اين صندليا آدمو گير مي‌ندازه. بشيني روش، گير مي‌افتي. همين هم شد. آقا! همه قبول‌ش داشتن. فدايي، مجاهد خلق، حزب‌اللهي، جنبشي، پيكاري. همه. حتا توده‌اي‌ها و كمونيستا. يه سربازه بود، هم‌سايه‌مون بود. اين رفت كمونيست شد. چون باباش صُب به صُب با لگد مي‌افتاد به جون‌ش كه پاشه نماز صبح‌شو بخونه. اينم زده شده بود؛ از خدا، از دين، از همه چي بريده بود. ولي طالقاني برش گردوند. تفسير قرآن طالقاني برش گردوند. دوباره نمازخون شد. اينه آقا! آخوندِ خوش‌اخلاق اين‌طور مي‌تونه تأثير بذاره. همين حاج‌آقاي مسجدجامعي رو مي‌شناسيش؟

من بعله. همين كه داداش‌ش وزير بود دیگه؟

راننده آره، فكر كنم همون باشه. من مي‌شناسم‌ش. چه‌قدر خوش‌اخلاق. خوش‌برخورد. مؤدب. تميز. شيك. آقا! با بچه‌هاي مسجد مي‌ره استخر، مي‌ره سونا، مي‌ره مسافرت. باورت مي‌شه؟ یا مثلاً همين حاج‌آقاي نوري. يحيي نوری.

من كه پارسال فوت كرد.

راننده باريكلا. خدا رحمت‌ش كنه. امام‌جماعت مسجد محل ما بود. من بچه‌ي ميدون شهدام. خونه‌مون اون‌جاس. همين شيخ چندهزارتا آدمو مسلمون كرد. كم نيستا! حالايي‌ها عرضه‌ي يكي‌شم ندارن! يا همين بهشتي. چه‌قدر آقا بود! چه‌قدر كمالات داشت. اون‌قدر خاكي. اون‌قدر متواضع. من خودم يادمه يه بار رفتم دعوت‌ش كردم بياد مدرسه‌مون سخن‌راني كنه. دوم دبيرستان بودم. نگفت برو بچه! من نمي‌رسم. نه! اومد. چه سخن‌راني‌اي هم كرد. همه بچه‌ها عاشق‌ش شدن. نانجيبا خوب مي‌دونستن كيا رو بايد ببرن ديگه. دونه‌درشتا رو بردن و نوبرا بردن! حالا آخونده سوار ماشين ضدگلوله مي‌شه. تو كاخ مي‌شينه. صدتا محافظ و نگه‌بان داره. خوب معلومه كه ديگه حرف‌ش خريدار نداره. بد می‌گم آقا؟ هان؟

من والا چی بگم!

راننده آخوندي كه بين خودش و مردم ديوار بتني كشيد ديگه نمي‌تونه بفهمدشون. مشكل اينا هم اينه كه فكر مي‌كنن مردم عوام و نادوونن. نه آقا! مردم اتفاقا خيلي هم عاقل‌ن! عاقل‌ن كه به حرف تو گوش نمي‌كنن ديگه. چون پايين منبرتم ديدن. بيرون صف، نون خريدن‌تم ديدن. تو اداره پارتي‌بازي‌كردن‌تم ديدن. خدا شاهده من آخوند مي‌شناسم نزول‌خوره! بچه‌شم يه لاشيِ هيزِ دختربازي شده كه لنگه نداره! به قرآن قسم عرق‌خورم مي‌شناسم، بچه‌ش ول‌ش كرده رفته قم، طلبه شده. چه‌قدرم جوونِ آقا و پاكيه!

من جدی می‌گی؟

راننده به امیرالمؤمنین! آقا! اين قرآن ما همه‌چيزش خوبه. هيچي كم نداره. كامل كامله. به خدا قسم اگه درست تفسيرش كنن يه جوون هم نمي‌ره دنبال گناه. نمي‌ره مسيحي بشه، بهايي بشه، كافر بشه. دِ آخه اين آخوندا خوب نمي‌گن واسه مردم. خوب بلد نيستن تفسير كنن. مي‌دوني چرا؟ چون خودشون هم خوب نفهميدن كه حالا بخوان بگن. بعله مشكل اين‌جاس. درد اين‌جاس. اون صندلي قرمزا كار دست‌شون داده! آخوند كه نِشَس پشت ميز، ديگه رو منبر نمي‌شينه. ديگه اصلاً مسجد نمي‌آد كه رو منبر بشينه. اون دوره طرف مي‌رفت تا خرخره تو كاباره عرق‌سگي مي‌خورد، مي‌اومد خونه ـ ببخشيد ـ به دختر خودش تجاوز مي‌كرد! حالا يه دختر ـ پسر دارن تو خيابون مي‌رن، هی به‌شون گير مي‌دن كه شما چه نسبتي باهم دارين! بابا! نه به اون شوري شور، نه به اين بي‌نمكي! آخه پدرصلواتي! زياد فشار بدي فنر از جا در مي‌ره‌ها! ديگه نمي‌شه برش گردوندا! خدا شاهده قبل انقلاب من يه رفيق داشتم، دايم‌الخمر! حرفه‌اي‌ها! ازونا كه اگه عرق‌شو نمي‌خورد شب نمي‌خوابيد. اما همين يارو ماه رمضون و محرم و صفر كه مي‌شد لب نمي‌زد. غلاف! اصلا و ابدا! عرق‌خورش‌م حرمت نيگر مي‌داش. به امام زمون من قبل انقلاب نديدم كسي ـ زبون‌م لال ـ به امام‌حسين اهانت كنه. به حضرت علي اهانت كنه. حتا كمونيستا هم اين كارو نمي‌كردن. اما حالا بعضيا به اماما فحش مي‌دن! به خدا فحش مي‌دن! ديروز يه بابايي رو سوار كردم سرباز بود. تو خدمت نمي‌دونم چه بلايي سرش آورده بودن، شاكي بود، داش به خدا فحش مي‌داد! به‌ش گفتم آخه تو با اينا بدي، چي‌كار به خدا داري؟ فكر نمي‌كني اون كه تو رو از شيكم ننه‌ت درآورده، اگه يه آن اراده كنه جفت كليه‌هات از كار مي‌افته؟ مي‌شنوي آقا؟

من بعله. گوش‌م با شماس.

راننده اينا نتيجه‌ي همونه كه ورداشتيم همه‌چي رو باهم قاطي كرديم‌ها! اينا نتيجه‌ي قدرته. نتيجه‌ي اين‌كه دين رو آورديم تو قدرت. آخوندو كرديم‌ش مديركل. اون‌وقت به محضي كه طرف تو يه اداره يه چيزي ديد، از دين زده مي‌شه. سياست بي‌پدر و مادر رو وقتي با دين قاطي‌ش كني اين مي‌شه كه هست. آخه كار دين كه اين نيس. شما پاپ رو نيگا كن. چه‌قد قدرت داره. اراده كنه همه‌ي اين رييس‌جمهورا و نخست‌وزيراي اروپايي رو مي‌تونه عوض كنه. خب اين قدرت مال چيه؟ مال اينه كه مقام معنوي خودشو حفظ كرده. جاي‌گاه خودشو با دولت قاطي نمي‌كنه. مگه همين آقاي خويي خودمون نبود؟ خدا رحمت‌ش كنه. مگه كم نفوذ داشت تو مردم؟ مگه كم حرف‌شو مي‌خوندن؟ يا همين حالا همين آقاي سيستاني تو عراق. اصلا تو جزييات سياست دخالت نمي‌كنه.

من آقاي سيستاني كه اتفاقاً خيلي الان تو سياست عراق تأثير داره.

راننده بعله. معلومه. نفوذش خيلي بالاس. ولي نمي‌ياد فرض بفرمايين بگه كي وزير باشه كي نباشه كه. ما اينو مي‌گيم. مي‌گيم اگه آخوند، آيت‌الله، حجت‌الاسلام، هرچي؛ اومد تو جزيي‌ترين امور كه نه به‌ش مربوطه و نه تخصص‌شو داره خواست دخالت كنه، خب اين‌طوري چارتا آدم ديگه هم پاشونو مي‌كنن تو كفش دين و مي‌شن آخوند! اگه تو جاي يكي ديگه رو بگيري، يكي ديگه هم پيدا مي‌شه كه جاي تو رو بگيره! درست مي‌گم آقا؟ اگه غلطه شما اصلاح‌ش كنين! خب آخه قربونت برم! چرا كلاس خودتو مي‌آري پايين؟! چرا ارزش كار خودتو كم مي‌كني خب؟ هان؟ بشين سر جاي خودت، عوض‌ش آقايي كن! يه كاري كن كه شاه و وزير و وكيل و مدير پاشن برسن خدمت‌ت. بيان پيش‌ت. نه كه تو بري پيش اونا. مگه نبود؟ شاه ازين‌جا مي‌كوبوند مي‌رف قم، دست‌بوس آقاي بروجردي. نه كه اعتقاد داشته باشه. شايدم داشته، ما چه مي‌دونيم؛ الله عالم. ولي درهرصورت مجبور بود بره. چرا؟ چون مي‌دونِس قدرت مرجعيت يعني چه؟ مگه ميرزاي شيرازي نبود؟ ولي حالا ديگه كجاس اون نفوذ كلام؟ كجاس اون قدرت؟ هان؟ تموم شد.

چند لحظه‌ای به سکوت می‌گذرد. دارم به حرف‌های مرد فکر می‌کنم که آخرین جمله‌اش را هم می‌گوید. هم‌راه با تکان‌دادن سری و کشیدن آهی.

راننده اينه آقا!‌ اين عاقبت همون صندلي‌قرمزهاست.

دوئل

taxiblog — Tue, 17 Mar 2009 19:17:18 GMT

به چه مكافاتي بليت گيرمان آمد آن روز! يادش بخير! كلي راه كوبيده بوديم، رفته بوديم سينما فلسطين كه «دوئل» را با صداي دالبي ارجينال ببينيم و بشنويم. صداي انفجارها واقعي بود. انگار همين بيخ گوش‌ت داشتند شليك مي‌كردند. آن صحنه‌ي بمباران هوايي كه رسيد، خلق‌الله توي سالن ناخودآگاه سرشان را مي‌دزديدند كه تير نخورند! بي‌چاره آن پسربچه‌ي رديف جلويي كه سرش را لاي چادر مادرش قايم كرده بود. چه‌قدر خجالت ‌كشيد وقتي همه فهميدند خودش را خيس كرده! از ترس!

تهران

چهارشنبه‌سوري

يك لحظه حس مي‌كنم انگار توي سينما فلسطين نشسته‌ام! چند نارنجك هم‌زمان مي‌خورد اطراف‌مان. پاكت كتاب‌ها از دست‌م ول مي‌شود كف ماشين. راننده نچ‌نچي مي‌كند و زيرلب فحشي حواله مي‌كند به حساب مهاجم ناشناس! دست مي‌برم و كتاب‌ها را برمي‌دارم.

راننده خدايي آدم خودشو خيس مي‌كنه! سگ‌مصب ديدي چه صدايي داشت؟

برمي‌گردد و نگاه مي‌كند به من. سري به تأسف تكان مي‌دهم. كتاب‌ها شكر خدا سالم‌اند. روي‌هم مي‌گذارم‌شان و محكم با دست مي‌گيرم‌شان.

راننده دوباره اين چهارشنبه‌سوري كوفتي اومد و مكافات ما شروع شد! انگار دارن مي‌رن جنگ ايران و عراق! به‌خدا انگار مي‌رن رو مين! حالا نمي‌دونم امشب اينو كجا قايم‌ش كنم؟

منظورش ماشين‌ش است. حق دارد طفلي. هنوز روكش پلاستيكي صندلي‌هاش را نكنده است.

راننده مي‌ترسم بذارم تو خيابون خداي نكرده يه بلايي سرش بيارن.

من چي بگم؟ بعيد نيس!

راننده آخه پيش از ظهر داشتم از نواب رد مي‌شدم، يهو ديدم يه چيزي از آسمون همين‌طور سوت‌كشون اومد و دارقي خورد كنار ماشين! هنوز سرم داره سوت مي‌كشه! پست‌فطرت معلوم نشد از كجا اومد! حالا بازم خوبه نيفتاد رو سقف يا رو كاپوت.

پسري كه صندلي عقب نشسته و ريش پروفسوري مرتبي دارد زيركانه پوزخند مي‌زند:

جوان ولي امشب ايران تعطيله ها! ببين! همه مغازه‌دارا دارن بند و بساط‌شونو جمع مي‌كنن.

ياد صبح مي‌افتم كه رفته بودم بانك، و آب‌دارچي داشت به سرباز نگه‌بان چشمك مي‌زد و مي‌گفت: غصه نخور! دي‌روز تا 6 بود، ولي امروز 3 و نيم ديگه تعطيل مي‌شه. مي‌ريم خونه. ياد همين نيم‌ساعت پيش ‌افتادم كه چندتا از كتاب‌فروشي‌ها داشتند كتاب‌هاي توي ويترين‌شان را جمع مي‌كردند. بله، ايران داشت تعطيل مي‌شد! ‌

من ولي جالبه ها! چهارشنبه‌شب كه فرداس. چرا شبِ چهارشنبه مراسم مي‌گيرن؟

كسي جوابي نمي‌دهد. بيش‌تر توضيح‌ مي‌دهم.

من منظورم اينه كه اين رسم يه رسم ايرانيه ديگه. خب ايرانيا تقويم‌شون خورشيديه. واسه همين روزشون با طلوع آفتاب شروع مي‌شه. اول روزه، بعد شب. اما مثلاً عرب‌ها كه تقويم قمري دارن، روزشون با شب شروع مي‌شه. يعني اين‌كه با شب روزشون شروع مي‌شه نه با صبح. واسه همين اول شبه بعد صبح.

چي گفتم! خودم هم نفهميدم. بي‌چاره راننده همان‌طور كه دودستي فرمان را گرفته، با سبيل‌هاي آويزان، خيره نگاه‌م مي‌كند. لابد دارد توي دل‌ش مي‌گويد «اين پسره چرا [...]شعر داره مي‌گه؟»! بحث را عوض مي‌كنم.

من ولي خدايي چه صدايي داشت! گوش‌م هنوز درد مي‌كنه!

راننده آخه چيه اين مردم‌آزاريا؟! من نمي‌فهمم اين ملت چي تو كلّه‌شونه، بولله!

جوان خب آخه اين جوونا شادي مي‌خوان! دل‌مون پوسيد بس‌كه از 365 روز سال، 360 روزش عزاداري و مصيبت و گريه‌س! هميشه‌ي خدا تا پيچ تلويزيون و راديو رو باز مي‌كني، نوحه داره پخش مي‌شه! خب اين ملت شادي مي‌خوان، خنده مي‌خوان. جوون چه گناهي كرده مگه؟ هيجان نياز داره بدبخت!

راننده، فكورانه و آرام، دستي به سبيل‌ش مي‌كشد و از توي آينه به جوان نگاه مي‌كند.

راننده فرمايش حضرت عالي متين! ولي خب آخه اين كارا اسم‌ش شاديه؟ اين ‌آزار و اذيتا؟ اين مسخره‌بازيا؟ هان؟

جوان بالاخره اين‌م يه رسمه ديگه! يه سنته! از قديم بوده.

راننده بعله. يه سنته. ولي ديگه شده آدم‌كشي! بابا! آخه قربون‌ت! برو تو همون خونه‌ت، تو حياط، يه آتيشي روشن كن، يه حالي بكن. تموم! ديگه اين بازيا چيه؟ والا به خدا من مي‌شناسم بعضيا رو كه سر شب يه آتيش روشن مي‌كنن تو خونه‌شون، تا خود صبح كنارش هي مي‌خوردن و هي مي‌زنن و مي‌رقصن و شادن خلاصه. حالا من نمي‌گم نخور! بخور! بزن! بكوب! برقص! اصلا هر كار دل‌ت مي‌خواد بكن. ولي تو خونه‌ي خودت. نه اين‌كه بياي تو كوچه خيابون اين‌طور آسايشو از زن و بچه‌ي مردم بگيري.

جوان خب وقتي راه شادي معمولي و سالمو نمي‌ذاري جلوي جوون، مجبور مي‌شه اين‌طوري خودشو تخليه كنه.

راننده دِ آخه فقط ضرر به ديگرون نيس كه. اينا خودشون‌م لت و پار مي‌كنن. اين مواد كه معلوم نيس چه كوفت و زهرماري توشونه. سنگ، خورده‌شيشه، آشغال‌باروت. يه تيكه‌ش بپره تو چشم يكي‌شون درجا كور مي‌شه. خدا شاهده من يكي رو ديدم دست‌ش قطع شده بود سرِ همين ترقه‌بازي. همين دي‌شب تلويزيون نشون مي‌داد، خبرنگاره رفته بود بيمارستان، با يه پسر چارده پونزده ساله مصاحبه مي‌كرد. پسره داشته ترقه درست مي‌كرده، يهو مواد تو دست‌ش منفجر شده بوده. آقا! تموم اين صورت مورَت‌ش سوخته بود! يه وضعي داشت‌ها! افتضاح! خبرنگاره رفت باش حرف بزنه، نمي‌تونس درست جواب بده. بعدم نشون داد خبرنگاره رو به دوربين گفت فرداي اون‌روز پسره تموم كرده! اون‌قدر عفونت زياد شده بوده كه ديگه بدن‌ش نتونسته تحمل كنه. بعله آقا! اينه آخر و عاقبت‌ش.

حال‌م بد مي‌شود. بي‌چاره پسرك!

راننده خيلي درد داره آقا! من كشيدم. سوختن بددرديه! خيلي. پيرِ آدمو درمياره. مي‌دوني كه، پوست وقتي مي‌سوزه هي پوست اضافي جاش درمياد. اين پوسته اضافي رو هي با چاقو مي‌تراشن. خلاصه اون‌قد مي‌تراشن تا ديگه درنياد. بعد طرف بايد بره حموم. اگرم خيلي اوضاش خيط باشه، تو بيمارستانا يه استخر دارن، خدا واسه‌تون نياره هم‌چين روزي رو، مي‌برن يهو مي‌ندازن‌ش تو اون‌جا. مث جهنم مي‌مونه لاكردار! طرف هي جيغ مي‌زنه، هوار مي‌كشه. ولي فايده نداره. بعدم، مي‌دونين كه، پوستو از جاهاي مختلف هي مي‌كشن تا آب نيفته زيرش. ديگه هم محاله مث اول‌ش بشه. تا آخر عمر داغون مي‌مونه. اگه عمري واسه‌ش بمونه البته!

گمان مي‌كنم ديدم‌ش. امروز عصر، وقتي رفته بودم ميدان انقلاب كتاب بخرم، وقتي دست‌ش در دست مادرش بود، وقتي مادرش داشت درباره‌ي قيمت نارنجك‌ و فشفشه و سيگارت با مرد دست‌فروش چانه مي‌زد. گمان مي‌كنم ديدم‌ش. اين‌بار ديگر سرش را لاي چادر مادرش قايم نكرد. ديگر بزرگ شده بود. آن‌قدر بزرگ كه اصرار كند: «نه مامان! اون قرمزا هم صداش بيش‌تره، هم دودش!»